ဘုရားလောင်း မျောက်မင်း

ဘုရားလောင်း မျောက်မင်း

ရှေးသောအခါက ဟိမဝန္တာတောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ မဟာသမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သော မြစ်ကြီးတစ်စင်း စီးဆင်းလျက်ရှိသည်။ ထိုမြစ်၏ အလယ်၌ ကျွန်းငယ်တစ်ကျွန်းရှိပြီး ထိုကျွန်း၌ မဟာသမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ပေါက်ရောက်လျက်ရှိသည်။ ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ အသီးများသည် အလွန်ပင် အရသာရှိပြီး လူတို့ စားသုံးရန် အလွန်ပင် သင့်တော်သည်။ ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ အသီးများကို မှီခို၍ ဘုရားလောင်းဖြစ်တော်မူသော မျောက်မင်းတစ်ပါးသည် နေထိုင်တော်မူသည်။ ထိုမျောက်မင်းသည် အလွန်ပင် သတိပညာနှင့် ပြည့်စုံပြီး အလွန်ပင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်သည်။ သူသည် ကျွန်းငယ်ပေါ်၌ နေထိုင်ရင်းမှ မြစ်ကို ဖြတ်ကူးလိုသော လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ်ကို မြင်တော်မူသည်။ ထိုလူအုပ်ကြီးသည် သစ်ပင်ကြီး၏ အသီးများကို တမ်းတမ်းတတ ကြည့်ရှုလျက် ရှိသည်။ သို့သော် မြစ်သည် အလွန်ပင် ကျယ်ပြန့်ပြီး ရေစီးသန်သောကြောင့် သူတို့သည် မည်သို့မျှ ကူးခတ်နိုင်ခြင်း မရှိကြ။ ထိုအခါ ဘုရားလောင်း မျောက်မင်းသည် သူတို့၏ အခြေအနေကို မြင်တော်မူ၍ စိတ်တော်ထဲ၌ သနားတော်မူသည်။ “အို... ဒီလူသားလေးတွေ အသီးကို စားချင်ကြပုံရတယ်၊ ဒါပေမယ့် မြစ်ကလည်း ကျယ်လိုက်တာ။ သူတို့ ဘယ်လိုမှ ကူးနိုင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု တွေးတော်မူသည်။ ထို့နောက် ဘုရားလောင်း မျောက်မင်းသည် မည်သူ့ကိုမျှ အသိမပေးဘဲ သစ်ပင်ကြီးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းတော်မူသည်။ သူသည် သစ်ပင်၏ အကိုင်းအခက်များကို အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ ဆုပ်ကိုင်၍ မြစ်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ကူးခတ်တော့မည်။ သူ့တွင် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုရည်ရွယ်ချက်မှာ လူအုပ်ကြီးအား မြစ်ကို ဖြတ်ကူးရန် ကူညီရန်ပင်။ သူသည် မြစ်၏ အလယ်ကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ သစ်ပင်ကြီး၏ ထိပ်ဆုံးသို့ တက်တော်မူသည်။ ထို့နောက် သူသည် မြစ်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ခုန်ပေါက်၍ ကူးခတ်ရန် ပြင်ဆင်တော်မူသည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တံတားသဖွယ် အသုံးပြုရန်ပင်။ ဘုရားလောင်း မျောက်မင်းသည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို သစ်ပင်၏ အကိုင်းအခက်များတွင် ဆုပ်ကိုင်၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြစ်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ တန်းဆန့်တော်မူသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သစ်ပင်ကြီး၏ အကိုင်းနှင့် မြစ်၏ အခြားဘက်ရှိ သစ်ပင်အကိုင်းတို့ကို ဆက်သွယ်ပေးထားသည်။ “ဟေး... လူသားလေးတွေ၊ မြန်မြန်လာကြ၊ ငါ့ကျောပေါ်ကနေ ကူးသွားကြ” ဟု မျောက်မင်းက အော်ဟစ်တော်မူသည်။ လူအုပ်ကြီးသည် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူတို့သည် ယခုအချိန်အထိ မည်သူမှ မမြင်ဖူးသော မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသည်။ ဘုရားလောင်း မျောက်မင်းသည် သူ၏ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ လူအုပ်ကြီးအား ကူညီတော်မူသည်။ လူအုပ်ကြီးသည် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မျောက်မင်း၏ ကျောပေါ်မှ တဆင့် ကူးခတ်သွားကြသည်။ အချို့မှာ အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ “အရှင်ဘုရား... ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တံတားဖြစ်နေပါလား။ ကျုပ်တို့ကို ဘယ်လို ကူညီနိုင်ပါ့မလဲ” ဟု လူတစ်ဦးက မေးသည်။ ဘုရားလောင်း မျောက်မင်းက “စိတ်မပူကြနဲ့၊ ငါ့ကို ကိုင်ပြီး လျှောက်သွားကြ။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မင်းတို့ကို ကမ်းတစ်ဖက်ကို ပို့ပေးမယ်” ဟု ပြောတော်မူသည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ခံစားနေရသော်လည်း မည်သည့်အခါမျှ စိတ်မပျက်။ နောက်ဆုံးလူ ရောက်သောအခါ ဘုရားလောင်း မျောက်မင်းသည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာဖြင့် သစ်ပင်ကြီး၏ အကိုင်းအခက်များပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိတော်မူသည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် လုံးဝကို ပင်ပန်းဆင်းရဲနေသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လူအုပ်ကြီးသည် အသီးများကို ရရှိပြီး အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေကြသည်။ သူတို့သည် မျောက်မင်းအား ကျေးဇူးတင်စကားများ ပြောဆိုကြသည်။ “အို... မျောက်မင်း... မင်းရဲ့ စွန့်လွှတ်ခြင်းက ဘယ်လောက် ကြီးမားလိုက်တာလဲ။ မင်းကြောင့် ကျုပ်တို့ အသက်ရှင်ခွင့်ရတယ်” ဟု သူတို့က ဆိုကြသည်။ ဘုရားလောင်း မျောက်မင်းသည် “မင်းတို့ကို ကူညီရတာ ငါ့ရဲ့ ဝမ်းမြောက်မှုပဲ။ နောက်ကို သတိနဲ့ နေကြ” ဟု ပြန်လည် မိန့်ကြားတော်မူသည်။ ထို့နောက် သူသည် သစ်ပင်ကြီးပေါ်မှ အသီးများကို ဆွတ်ခူး၍ လူအုပ်ကြီးအား ပေးတော်မူသည်။ သူ၏ စွန့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ကရုဏာစိတ်သည် ထိုနေ့၌ အလွန်ပင် ထင်ရှားခဲ့သည်။